Relatie hulpvrager - hulpverlener
Een hulpvrager bevindt zich in een kwetsbare positie, omdat hij of zij afhankelijk is van de kennis en mogelijkheden van de hulpverlener. Ook vertrouwen is een belangrijk element in een zorgrelatie. Geheimhoudingsplicht van de hulpverlener en een goede communicatie bevorderen de vertrouwensrelatie.
Daarnaast zijn er wetten die de positie van de zorgvrager beschermen en zorgprotocollen die de kwaliteit van de zorg waarborgen. Hoewel in het verleden de meeste aandacht uitging naar de arts-patiënt relatie en de ethische principes van waaruit een arts handelt, gaat het ook om de relatie tussen hulpvrager en andere hulpverleners, zoals verpleegkundigen en fysiotherapeuten.
Ethische kwesties:
- Wat verstaan we onder een ‘goede communicatie’ tussen hulpvrager en hulpverlener?
- Als er een beslissing over een behandeling genomen moet worden, op welke gronden vindt dan de besluitvorming plaats? Is respect voor de autonomie van de hulpvrager bepalend? Of een afweging van wat het beste lijkt voor de hulpvrager?
- Is het juist om paternalisme altijd te verwerpen?
- Hoe kan respect voor de autonomie van de patiënt het beste in evenwicht gebracht worden met de kennis van de hulpverlener?
- Hoe om te gaan met agressief gedrag van een zorgvrager? Mag een hulpverlener zijn eigen belang (veiligheid) laten prevaleren boven die van een agressieve hulpvrager? Zie daarvoor bijvoorbeeld het signalement Eisend gedrag en agressie van zorgvragers